De vrouw achter de zorgmoeder - Deel 3

"Ik weet echt niet hoe je het allemaal doet. Je bent zó sterk."

Als zorgmoeder heb je deze zin waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden keren gehoord. Vaak wordt het uitgesproken met de beste bedoelingen, als een oprecht compliment of een blijk van bewondering. 

Maar als iedereen verwacht dat je sterk bent, is er dan nog wel ruimte om het even niet te weten? Om moe, boos of simpelweg verdrietig te zijn?

Het is tijd om eerlijk te kijken naar de onrealistische verwachting dat je als zorgmoeder altijd een rots in de branding moet zijn.

Topsport

Het label ‘sterk’ kan namelijk ook een verwachting worden.

Dat jij het wel redt.
Dat jij doorgaat.
Dat jij degene bent die de boel bij elkaar houdt.

En misschien ben je dat ook vaak.

Niet omdat je zo graag sterk wilt zijn, maar omdat er simpelweg veel op jou leunt. Omdat je kind je nodig heeft. Omdat er afspraken geregeld moeten worden. Omdat er altijd wel iets is dat doorgaat, ook als jij eigenlijk even niet meer kunt.

Dus ga je door.

De Schaduwkant van "Altijd maar Doorgaan"

De valkuil van de constante "overlevingstand" is dat je ongemerkt je eigen grenzen structureel negeert. Omdat de behoeftes van je kind vaak acuter en groter lijken, schuif je die van jezelf moeiteloos aan de kant.

Wanneer je geen ruimte maakt voor je eigen kwetsbaarheid, betaal je daar uiteindelijk een prijs voor.

Dit kan zich uiten in:

• Chronische vermoeidheid die niet overgaat na een nachtje goed slapen.

• Een kort lontje richting je partner, je andere kinderen of zelfs vrienden.

• Fysieke klachten zoals spanningshoofdpijn, schouderpijn of maagklachten.

• Een diep, eenzaam gevoel van isolement, omdat niemand écht lijkt te begrijpen hoe zwaar het is.

Het label 'sterk' kan een muur worden. Als je altijd de sterke vrouw bent, durven mensen in je omgeving soms niet meer te vragen hoe het écht met je gaat. En jij durft misschien niet meer toe te geven dat je er even he-le-maal doorheen zit.

Kwetsbaarheid als de Nieuwe Kracht

Ken je Brené Brown? Ja, die vrouw die zegt dat je zelf die arena in moet stappen om het "speelveld" te veranderen? Wees haar. Het is tijd om de definitie van 'kracht' te herschrijven. Sterk zijn betekent niet dat je nooit huilt. Het betekent niet dat je alles alleen oplost, of dat je nooit wanhopig in je auto voor je uit zit te staren. 

Echte kracht is realistisch zijn over je eigen menselijkheid. Het is:

• Om hulp durven vragen: Toegeven dat je het niet alleen redt, is een van de moedigste dingen die je kunt doen.

• Rouwen om wat niet is: Het is oké om verdriet te hebben om de onbezorgdheid die je bent kwijtgeraakt, of de toekomst die er anders uitziet dan je had gehoopt.

• Je eigen masker afzetten: Tegen een vriendin zeggen: "Ik trek het vandaag gewoon even niet." Maskers zijn universeel. Ze zal jouw situatie misschien niet begrijpen, maar het gevoel wat het bij je oproept ongetwijfeld herkennen vanuit haar eigen perspectief. 

Je mag de controle even loslaten

Aan alle zorgmoeders die dit lezen: je doet het fantastisch. Maar je hoeft geen superheld te zijn. Je bent een mens. Het is oké om de boel af en toe de boel te laten. Het is oké om je terug te trekken in de badkamer voor een huilbui. Het is oké om soms te wensen dat het allemaal even wat makkelijker was.

De volgende keer dat iemand tegen je zegt: "Ik snap niet hoe je het doet, je bent zo sterk," mag je best eerlijk antwoorden. Jouw kwetsbaarheid doet niets af aan de liefde en zorg die je je kind geeft.