De vrouw achter de zorgmoeder - Deel 3
Waarom het oké is om even niet sterk te zijn
“Ik weet echt niet hoe je het allemaal doet. Je bent zó sterk.”
Je hoort het. Alwéér. Je glimlacht, knikt vermoeid en slikt de brok in je keel weg. Want wat moet je anders?
Als zorgmoeder heb je deze zin waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden keren gehoord. Ongetwijfeld met de beste bedoelingen. Als compliment. Als bewondering. Als poging om te zeggen: ik zie hoeveel jij draagt.
En toch kan er iets vreemds gebeuren wanneer iedereen jou sterk vindt. Want als jij degene bent die het altijd redt, waar is dan de ruimte om het even níét te weten?
Om moe te zijn. Boos. Verdrietig. Om te zeggen: ik weet het even niet meer.
Het label ‘sterk’ kan ook een verwachting worden.
Het betekent dat je het wel redt. Dat jij de boel wel bij elkaar houdt. Jij bent degene die doorgaat. Die regelt. Die belt. Die afspraken onthoudt. Die indicaties aanvraagt, specialisten spreekt en ondertussen ook nog probeert het gewone leven draaiende te houden.
Omdat er geen keuze is. Omdat jouw kind je nodig heeft.
Dus ga je door.
De schaduwkant
De valkuil van de constante overlevingsstand is dat je ongemerkt je eigen grenzen structureel negeert. Omdat de behoeften van je kind vaak acuter en groter lijken, schuif je die van jezelf aan de kant.
Hetgeen je overeind houdt, is ook hetgeen je uiteindelijk uitput. Je bent zo gewend geraakt aan het negeren van je eigen grenzen, dat je ze op een gegeven moment niet eens meer voelt.
Kwetsbaarheid
Sterk zijn betekent niet dat je nooit huilt. Het betekent niet dat je alles alleen oplost, of dat je nooit wanhopig in je auto voor je uit zit te staren.
En misschien zit echte kracht juist ergens anders.
In kunnen zeggen: dit is te veel. In hulp durven vragen voordat je omvalt. In toegeven dat je verdriet hebt om wat er niet is. In het masker afzetten bij iemand die je vertrouwt.
En misschien zelfs in hardop zeggen:
Ik wil dit niet.
Dat maakt je geen slechte moeder. Dat maakt je mens.
Het is oké om soms te wensen dat het allemaal even wat makkelijker was.
De volgende keer dat iemand tegen je zegt: “Ik snap niet hoe je het doet. Je bent zo sterk,” mag je best eerlijk antwoorden.
Dat je niet altijd sterk bent. Dat je gewoon doorgaat omdat het moet.
Of dat je er alles voor over hebt om het even niet te hoeven zijn.