"Levend Verlies"

Toen onze dochter werd geboren, kreeg ik van alle kanten de term ‘levend verlies’ aangereikt. En hoewel ik begrijp dat die woorden voor veel ouders helpend kunnen zijn, merkte ik bij mezelf iets anders:

𝙃𝙚𝙩 𝙥𝙖𝙨𝙩𝙚 𝙣𝙞𝙚𝙩.

Ik hoefde niet te rouwen om een toekomstbeeld waarvan ik überhaupt niet wist of het ooit werkelijkheid zou worden.

Toch wordt het hebben van een zorgintensief kind in de zorgwereld soms bijna automatisch verbonden aan rouw. Aan het verlies van wat had kunnen zijn. Alsof je, naast alles wat je al draagt, ook geacht wordt om chronisch te rouwen om een leven dat nooit heeft bestaan.

Maar wat als dat niet jouw ervaring is? Wat als je vooral denkt: 𝙙𝙞𝙩 𝙞𝙨 𝙤𝙣𝙨 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣. 𝙃𝙚𝙩 𝙞𝙨 𝙖𝙣𝙙𝙚𝙧𝙨. 𝙃𝙚𝙩 𝙞𝙨 𝙞𝙣𝙩𝙚𝙣𝙨. 𝙃𝙚𝙩 𝙞𝙨 𝙨𝙤𝙢𝙨 𝙤𝙣𝙩𝙯𝙚𝙩𝙩𝙚𝙣𝙙 𝙯𝙬𝙖𝙖𝙧. 𝙀𝙣 𝙣𝙪 𝙜𝙖𝙖𝙣 𝙬𝙚 𝙠𝙞𝙟𝙠𝙚𝙣 𝙝𝙤𝙚 𝙬𝙚 𝙝𝙞𝙚𝙧𝙞𝙣 𝙠𝙪𝙣𝙣𝙚𝙣 𝙨𝙩𝙖𝙖𝙣.
Ook dat mag. Je hoeft niet te rouwen om een blauwdruk die nooit van jou is geweest.

Nuchterheid mag er zijn. Acceptatie mag er zijn. En zelfs de gedachte ‘𝙙𝙞𝙩 𝙞𝙨 𝙜𝙚𝙬𝙤𝙤𝙣 𝙝𝙤𝙚 𝙝𝙚𝙩 𝙞𝙨' mag er zijn. Bij Äktafem kijken we niet alleen naar wat er anders had kunnen zijn. We kijken naar jou. Naar hoe jij, met beide benen op de grond, overeind blijft in de realiteit van nú. Naar wie jij bent naast het zorgen. Naar wat jij nodig hebt om niet steeds verder van jezelf verwijderd te raken.

Want ja: het leven loopt anders dan je misschien ooit had gedacht. En ja: dat kan ongelooflijk veel van je vragen. Maar je hoeft niet te rouwen omdat iemand anders vindt dat dat bij jouw verhaal hoort.

𝙋.𝙎. 𝙑𝙤𝙚𝙡 𝙟𝙞𝙟 ‘𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣𝙙 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙞𝙚𝙨’ 𝙚𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙫𝙚𝙧𝙙𝙧𝙞𝙚𝙩 𝙬é𝙡 𝙩𝙤𝙩 𝙞𝙣 𝙟𝙚 𝙩𝙚𝙣𝙚𝙣? Dan mag dat er net zo goed volledig zijn. Iedere zorgouder bewandelt haar eigen pad en ieder gevoel daarin is legitiem.

Er is een verhaal over zorgouderschap.
Er is een taal die daarbij hoort.

Jij mag zelf bepalen of die taal jouw werkelijkheid beschrijft. 🤎